پیرزاده شاعر گنابادی

اُو چه در مُلک گناباد و طبس گردیدُم
چُو که وَر گشتم اَزی مُلک بَه ویرونه خو
روز در کوچه مِرُفتُم تک و تنها و غریب
گوش دادُم که از او تا چه به گوشم برسَد
دیدُم از دولت و ملت همگی گپ مِزِنِند
گفت اِی مِردُم ایرُو همه بابی شِدِیَند
خَیلگه کِله شِدِش رُوش وَ مؤکی کای بِچِگک
از خو غِفلت نکنی تا که فریبت ندهند
ناگهُو دیدُم اوقات همه تلخ شُده
شَو دِ مِنزِل بِدِم و خرم و خُندو چون گل
گفت یک حرفش تُور گفته حقیقت دِردِی
تُورشِه انگشت نما کرده که بابی شده ای
وِپَیِش بُو وِ شِلپَّست وَ دِر پوزُم زَه
وَلِّکُم خاست دل پر درد ولیکن چکنُم
چو که پیغمبر ما رِز نزاع خوش نَمِیَه
خادم اهل گناباد چه توقع مِکُنی
ای مُل مِلکِ مدت عمرت سپری شُو
اُقدِر که دویدی ز پی دولت دنیا
بی چهره ندیدی که هر آن کس که طمع کرد
هرکس که طمع کرد نَفَهمِه و ضِررَکی
هرکس که رضا شو به قضا گُل به جمالش
خادم به چه امید توقع دِرِی از خلق

به خدا حرف حق از مرد به زنش نشنیدُم
دِرِ صحبت وِکشیدم وُ هَمِر سِنجیدُم
که به یک دَو وَ دِر مدرسه ای افتِیدُم
غلغل و ولوله بیهوده بسی بشنیدُم
کم کمک پیش شِدُم وَر سِرِپا بستیدُم
عقلم از کله بدر شوو وَ دَرَخِندیدُم
مو آخوند تو بده از تو چه بُو اِی دیدُم
تو هنوزِم بچه ای لیک مُو ریش اسفیدُم
مصلحت دیدُم وَرخاستم وَر گردیدُم
که به یک دِو پِدرُم بُمه جهت فهمیدُم
راستی با دِرُغی یا به عبث رنجیدُم
زُود وَرَگو که ازی غصه مُو واتسیِدم
که وَ چَرخ اُمه سِرم وُ دِمِروُ بفتیدُم
صبر کردم به خیالت نِرِسه تِرسیدُم
حرمت ملت بیضا به صفا پَییدُم (یعنی پاییدم)
همه اویند که می بینی تو و مو هم دیدُم
از بار گنه مُهر پُشتت کِمِری شُو
کارت همه بی فایده و دِر بِه دِری شُو
جمعیت از دست شد و یک نفری شُو
بختش هَپَرُو گشت و اطاقش دو دِرِِی شُو
کز هر چه بدی جمله مبری و بری شُو
در حق تو زی طایفه کوته نظری شُو

ای مُل مِلکِ مدت عمرت سپری شُو
اُقدِر که دویدی ز پی دولت دنیا
بی چهره ندیدی که هر آن کس که طمع کرد
هرکس که طمع کرد نَفَهمِه و ضِررَکی
هرکس که رضا شو به قضا گُل به جمالش
خادم به چه امید توقع دِرِی از خلق

از بار گنه مُهر پُشتت کِمِری شُو
کارت همه بی فایده و دِر بِه دِری شُو
جمعیت از دست شد و یک نفری شُو
بختش هَپَرُو گشت و اطاقش دو دِرِِی شُو
کز هر چه بدی جمله مبری و بری شُو
در حق تو زی طایفه کوته نظری شُو

خادم اهل گناباد چه توقع مِکُنی
ای مُل مِلکِ مدت عمرت سپری شُو
اُقدِر که دویدی ز پی دولت دنیا
بی چهره ندیدی که هر آن کس که طمع کرد
هرکس که طمع کرد نَفَهمِه و ضِررَکی
هرکس که رضا شو به قضا گُل به جمالش
خادم به چه امید توقع دِرِی از خلق

همه اویند که می بینی تو و مو هم دیدُم
از بار گنه مُهر پُشتت کِمِری شُو
کارت همه بی فایده و دِر بِه دِری شُو
جمعیت از دست شد و یک نفری شُو
بختش هَپَرُو گشت و اطاقش دو دِرِِی شُو
کز هر چه بدی جمله مبری و بری شُو
در حق تو زی طایفه کوته نظری شُو